The Day After (1983)

Σχόλια 2

1. 

   Ρομπέν · 30 Οκτωβρίου, 2025 at 12:57:47 · →

   Είναι η δεύτερη φορά που την βλέπω από το μακρινό 1984 όταν είχε πρωτοβγεί στους κινηματογράφους και είχε κάνει πάταγο. Ακόμη και τώρα, 41 χρόνια μετά τη βλέπω και τρομάζω. Είχε χαρακτηρισθεί ως το φιλμ του αιώνα και από τη διεθνή κριτική “ταινία-σοκ”, που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.

2. 

   Guest Stergios · 29 Οκτωβρίου, 2025 at 15:43:56 · →

   Την ταινία την θυμάμαι πολύ καλά πρέπει να ήταν κάπου στις αρχές του 1984 όταν πήγαμε 4-5 φιλαράκια να δούμε την ταινία. Πιστεύαμε ότι θα ήταν μία καλή πολεμική περιπέτεια. Τελικά ήταν κάτι παραπάνω. Μετά το τέλος της ταινίας βγήκαμε όλοι μας με κάποια κακή διάθεση και τα άντερα μας να είναι… κόμπος. Κατά κάποιο τρόπο ήταν το τέλος κάποιον ψευδαισθήσεων. Εκείνη την εποχή όλοι η ευρωπαϊκή ήπειρος ήταν ανάσταση από την μαζική συσσώρευση πυρηνικών πυραύλων. Η αρχή έγινε με την Ε.Σ.Σ.Δ. (δεν είμαι και πολύ σίγουρος αν οι νεότεροι ξέρουν τι σημαίνουν τα αρχικά) που τοποθέτησε (1978-1980) τους πυραύλους SS-20 στα δυτικά της και σε χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Μετά ακολούθησε η Η.Π.Α. που τότε στα 1980-1983 τοποθέτησε σε χώρες του ΝΑΤΟ τους πυραύλους Κρούζ και Πέρσιγκ-2. Το πράγμα μύριζε μπαρούτι. Μέσα σε εκείνο το κλίμα κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους και η συγκεκριμένη ταινία που όπου και αν έπαιξε έκανε μεγάλη εντύπωση. Λέγεται ότι έπαιξε σε ιδιωτική προβολή στο Λευκό Οίκο και την παρακολούθησε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν με την σύζυγό του Νάνσυ. Διέρρευσε ότι στο τέλος της ταινίας είχαν και αυτοί το ίδιο πρόβλημα με τους κόμπους στο στομάχι που είχαμε και εμείς οι υπόλοιποι. Έτσι το έφερε η μύρα, η τύχη, το κισμέτ πέστε το όπως θέλετε και τελικά κάποια στιγμή μετά από μία λάθος διάγνωση στα επιτελεία επικράτησε η ψυχραιμία. Η κατάσταση βάραινε και από την ακατανόητη κατάρριψη από πλευράς Ε.Σ.Σ.Δ. ενός Νότιο Κορεατικού αεροσκάφους Τζάμπο Jet με θύματα το σύνολο 350-400 περίπου επιβάτες. Οι επιβάτες τιμήθηκαν σαν φόρος αίματος στο Ψυχρό Πόλεμο και ένα είδος σωτηρίας για εμάς.
   Την ταινία πραγματικά αξίζει να την δείτε.